İyulun 22-də aclıq aksiyasına başlayan qadın jurnalistlərdən biri təcridxanada onlara qarşı tətbiq edilən təzyiqlər və şəraitsiz saxlanma şərtləri ilə bağlı detallı açıqlama verib. Saxlanıldığı Bakı İstintaq Təcridxanasından daxil olan məlumat və şəxsi ifadələrə əsasən, jurnalistlərə aclıq aksiyasını dayandırmaq üçün müxtəlif üsullarla təzyiq göstərilib.

“Aclığa başladığımız gün əşyalarımız çıxarıldı”

Aclığa başlanıldığı gün jurnalistlər əvvəlcə təcridxananın inzibati binasında saatlarla gözlədilib. Daha sonra məlum olub ki, bu müddətdə onların şəxsi əşyaları kameradan çıxarılıb və kameralarına başqa şəxslər yerləşdirilib. Etiraz edən jurnalist rəis müavini Əhəd Abdıyevin hədələri ilə üzləşib:

“O zaman yaz ərizəni, aclığı dayandırdığını de, yoxsa başqa kameraya gedəcəksən”, – deyə Əhəd Abdıyev bildirib.

Jurnalist bildirir ki, etirazlarına baxmayaraq, zorla başqa kameraya aparılıb və bu zaman qolunda qançırlar yaranıb.

“Kameram tarakanlarla dolu idi”

Yeni yerləşdirildiyi kameranın antisanitar şəraitdə olduğunu deyən jurnalist otağın içərisini təmizləmək üçün günlərlə çalışdığını, lakin həşəratların otaqdan çıxmadığını qeyd edib:

“Aclığın verdiyi halsızlıqla uzanmaqdansa, ayaqda tarakan ovlayırdım. Gecələri qorxudan yata bilmirdim.”

Onun sözlərinə görə, kameranın pəncərələri ya bağlıdır, ya da torları yoxdur. Tualet və əl-üz yuyanın boruları isə sıradan çıxıb, çirkli su vedrələrdə toplanır. Su yalnız gündə 2 saat verilir və həmin müddətdə xarab kranlar səbəbindən israf baş verir.

“Aclıq aksiyası səbəbilə mənəvi təzyiq göstərilirdi”

Jurnalist bildirir ki, istintaq təcridxanasının rəhbərliyi aclığı dayandırmaq üçün həm fiziki, həm də psixoloji təzyiqlərə əl atıb. O, kameraya tez-tez reydlərin edildiyini, əşyalarının axtarıldığını və ona qarşı “yemək yeyirsən” kimi əsassız şübhələrin irəli sürüldüyünü bildirib.

Aclığın 7-ci günü rəis müavini Cavid Güləliyev və bir neçə nəzarətçi onun otağına daxil olaraq əşyaları yoxlayıb. Təzyiqinin yüksək olmasını əsas gətirərək aclıq etdiyi ilə bağlı şübhələr ifadə olunub:

“7 gün aclıq edənin təzyiqi necə 120 olur?”, – deyə Güləliyev təəccüblə bildirib.

Qan analizi nəticəsində qlükoza səviyyəsinin 2.7 olduğu təsdiqləndikdən sonra, həkim sistem qoşulmasını təklif etsə də, jurnalist bunu qəbul etməyib.

“Ailəmizə də təzyiq edilib”

Aclıq aksiyası müddətində ailə üzvlərinə də təzyiq göstərildiyi bildirilir. Jurnalist qeyd edir ki, görüş günü ailəsinə gətirdikləri döşək üzü, dəsmal və digər zəruri əşyaların keçirilməsinə icazə verilməyəcəyi deyilib. Buna etiraz edildikdən sonra əşyaların yalnız əvvəlki otağa aparılacağı və bir-bir qaydada veriləcəyi bildirilib.

Görüş zamanı bir mayorun “qadınlarla danışmıram” deməsi isə təcridxana rəhbərliyinin cinsiyyətə əsaslanan ayrı-seçkilik yanaşması kimi qiymətləndirilib.

“Aclığın sonunda da tibbi dəstək göstərilmədi”

Jurnalist aclığın sonlandığı gün izahat verdikləri otaqda gecə növbəsində olan həkimin heç bir tövsiyə vermədiyini, aclıqdan çıxarkən necə qidalanmaq barədə məlumat verilmədiyini bildirib. Bu da müəssisədə peşəkar tibbi müşahidənin olmadığını göstərir.

“8 gün ərzində yalnız mənəvi təzyiqlərlə qarşılaşdıq”

Aclıq aksiyası müddətində təcridxana rəhbərliyinin hər vəchlə aksiyanı dayandırmaq istədiyini deyən jurnalist bu müddəti həm fiziki narahatlıq, həm də mənəvi təzyiqlərlə dolu bir dövr kimi xarakterizə edir. O qeyd edir ki, aksiya zamanı həm ailəsinin, həm də otaq yoldaşlarının psixoloji təzyiqlərlə qarşılaşması onun üçün unudulmaz təcrübə olub:

“Bu dövr təcridxana rəhbərliyinin aclıq aksiyasına davam edə bilməyimizdən keçirdiyi narahatlıq və dayandırmağımız üçün oynadığı oyunlarla xatirəmdə qalacaq.”