Bir zamanlar ulu öndər Heydər Əliyev demişdir: "Mən həmişə fəxr etmişəm, bu gün də fəxr edirəm ki, mən Azərbaycanlıyam!"



Ancaq, bu gün Azərbaycan vətəndaşı azərbaycanlı olmağı ilə fəxr edə bilmir. Bu gün Azərbaycan vətəndaşı vətəndə xoşbəxt deyil.

Ölkədə istənilən sahəni görürsən görərsən ki, həmin sahə rüşvət və korrupsiya içində batır.

Bəli, istənilən sahə. İstənilən qurum.

Hansından başlayıb hansında qurtarım? Başlayım ölkənin giriş qapısı olan gömrükdən.

Artıq dörd ildir pandemiya bəhanəsi ilə quru sərhədlər bağlıdır. Ölkə rəsmən Şimali Koreyaya dönüb. Vətənə giriş və çıxış isə yalnız hava nəqliyyatı ilədir. Xaricdən vətənə dönən azərbaycanlıların elə aeroportda əsəbləri pozulur. Gömrük əməkdaşları baqajların üzərinə "qırmızı lenti" vurdusa, çamadan hökmən açılacaq. Hələ bir, dəyəri 1000 dollardan bahalı bir şey gətir, gözündən gətirəcəklər. Dünyanın heç bir yerində elə şey yoxdur, amma bizdə var.

Avtomobil və ölkəyə gətirilən yüklərin gömrük rüsumlarının rəsmi dövlət rüsumları ayaqlar altındadır. Bu rüsumlar yalnız kağız üzərində qalıb. Cəllad kimi istədikləri qiyməti oxuyurlar. Necə deyərlər; "damara baxıb qan alırlar."

Belə olduğu halda mən necə fəxr edim ki, "azərbaycanlıyam!?"

Gələk polisə. Həə...

Şərəfli və ölkə vətəndaşlarının təhlükəsizliyini təmin etməyə borclu olan polis peşəsinə.

Amma bu gün azərbaycanlılar polisə güvənmir, etibar etmir. Əksinə polisin şər böhtanından Allaha sığınır. Polis orqanları elə günə salınıb ki, artıq narkotik maddələri bəzi polis əməkdaşlarınn əli ilə satılır. Bir narkotik alüdəçisinin və narkotiklərin qanunsuz dövriyyəsi ilə məşğul olan şəxslərin həbs olunması üçün əməliyyatçı öz cibindən 300 manata yaxın pul xərcləməlidir ki, narkomanı məhkəmə tibbi ekspertizadan keçirsin. Bunu isə heç bir polis zabiti etmir.

Hələ 1000-1300 manata sürücülük vəsiqəsini satan polis idarələri və avtomobillərə verilən dövlət nömrə nişanlarının verilməsinin demirəm. Bu bambaşqa aləmdir. Hər gün baş verən ölüm və ciddi xəsarətlərlə nəticələnən avtomobil qəzalarının əsas səbəbləri məhz budur.

Məhkəmələrə gəlincə, Azərbaycanda birinci vətəndaş həbs olunur, daha sonra cinayət vətəndaşın boynuna qoyularaq illərlə həbsxanalarda məhv olmağa məhkum olunur.

Ədalətsizliyin, rüşvət və korrupsiyanın tüğyan etdiyi və Tərtər işi cinayətkarlarının ədalətli mühakimə olunmadığı bu ölkədə vətəndaş necə fəxr etsin ki, azərbaycanlıyam?!

Ölkədə ən bərbad vəziyyət sosial sahədə olan problemlərdir. Yüzə yaxın qazinin intihar etdiyi bu ölkədə, uşaq pulunun verilmədiyi bir ölkədə, əmək haqlarının və pensiyalarının minimum olduğu bir ölkədə, sosial təminatların olmadığı bir ölkədə yaşayan azərbaycanlı necə fəxr etsin ki, "mən azərbaycanlıyam?!"

Səhiyyə sistemindən danışmağa dəyməz Bu barədə danışmaq ürək ağrıdır. Əhalinin 50%-dən çoxu xəstədir. Tibbi sığortası olmayan şəkər xəstələri, onkoloji xəstələr və digər xəstəlikdən əziyyət çəkənlər Allahın ümüdünə qalıb.

Belə olduğu halda vətəndaş necə fəxr etsin ki, "mən azərbaycanlıyam?!"

Gəldik təhsilə. Təhsil artıq 20 ildir ki,ölüb və çoxdan dəfn olunub. Tələbələr təhsil haqqını ödəyə bilmir. İctimai nəqliyyat xərcləri, kirayə qalma xərcləri, təhsil haqqı xərcləri az imiş, hələ qiymət almaq üçün zorla tələbədən tələb olunan rüşvət təhsilimizin və tələbələrimizin ağrılı yeridir. Acgöz məmurlar isə utanmadan, həyasızcasına xalqın puluna xaricdən tələbə gətirib onları ölkəmizdə pulsuz oxutmaq qərarına gəlib. Bu gün müəllimlər məktəblərdə alverçiyə çevrilib. Təhsil sahəsində çalışan müəllimlərin 5% -ni kişi müəllimlər təşkil edir. Bu sahədə çalışan müəllimlərin əksəriyyəti isə 100 manata namusunu, əxlaqını, şərəfini, vicdanını satırlar. Bunu biz bələdiyyə, parlament və prezident seçkilərində dəfələrlə şahidi olmuşuq.

Şərəfini, əxlaqını, namusunu qoruyaraq hakimiyyətin bu çirkin işlərinə baş qoşmayan şərəfli müəllimlərimizə eşq olsun!

Belə olduğu halda vətəndaş necə fəxrlə desin ki, "mən fəxr edirəm ki, azərbaycanlıyam?

Qaz, su, elektrik, benzin və s. Hansını deyim? Hansı qalsın?

Əziz oxucum. Deyəcəksiz ki, bəs "Asan Xidmət?" Bu yalnız gözə kül üfürməkdən başqa bir şey deyil. Gözdən pərdə asmaq üçün yaradılan bir modeldir.

Hakimiyyət əgər həqiqətən ölkədə rüşvəti, korrupsiyanı aradan qaldırmaq istəyirsə qeyd etdiyim və etmədiyim problemlərin həllini Asan Xidmətə verə bilərdi.

Hakimiyyət isə sadəcə bunu istəmir. İstəmir ki, xalq azad, xoşbəxt yaşasın. Çünki, xalqın milyonlarla pulu havayı ciblərə axır. Millət isə qul, nökər kimi bu hakimiyyətə təzim etməyə məhkumdur.

Ən gülməlisi isə bu ölkədə müxalifət belə yoxdur. Hakimiyyətin cib müxalifəti adlandırdığı AXCP və Milli şura özünü "avtobusda" görmək istəmədiyi üçün xalq arasında da nüfuzu yoxdur. Bunların yalnız quru bir adı var. Müxalifət.

Əsil müxalifət partiyaları ayda bir iki dəfə Avropa və ABŞ səfirlikləri ilə görüşüb ölkənin durumunu müzakirə etməlidir. Bu müxalifəti isə Avropa və ABŞ səfirlikləri ciddi qəbul etmir. Yalnız ölkələrinin "Milli Günü" münasibətilə təşkil etdikləri ziyafətlərə dəvət edir. "Müxaliflər" isə üzlərində uşaq sevincilə bir qarın yemək üçün bu tədbirlərə qatılırlar. Halbuki, əsil müxalifət çıxış yollarını xalqla paylaşıb əməli işlər görməlidir. Ölkədə seçkiləri baykot etməklə müxalifət olmaz! Bu aciz və qorxaqlar xasdır.

Belə olan halda mən necə fəxr etdim ki, mən azərbaycanlıyam!?