"Saxlanılmağımdan 20 gün keçib, lakin müayinə olunmağım üçün zəruri addımlar həyata keçirilməyib. 2017-ci ildə başımda 4mm olmaqla hipofiz vəzinin yanında mikroadenoma şişi aşkar edilib. Ondan sonra hər il müayinə və müalicə olunmuşam. Zərbələrdən sonra 7 may tarixindən bəri elə bir gün yoxdur ki, başağrısı, ürəkbulanma, başgicəllənməsi, göz qaralması olmadan ötsün. Bu səbəbdən günə 2-3 ədəd ağrıkəsici içirəm, amma bu, səmərəli müalicə üçün kifayət deyil. Daha ciddi zərərlərdən şübhələnirəm, çünki saxlanılandan bəri ürəkbulanmalarla yanaşı, müxtəlif vaxtlarda qusmuşam, 2 dəfə burnumdan qan açılıb. Şübhələnirəm ki, zorakılıqdan sonra səhhətimə daha ciddi zərər dəyib.

Habelə, zorakılıqla bağlı ekspertiza təyin olunmayıb. Hərçənd, zorakılıqdan artıq 20 gün keçib, vaxtı uzatmaqla zorakılığın izini silmək olar, amma mənim sağlamlığıma dəyən zərəri silmək olmur. Çünki özünü başqa formalarda büruzə verir.

Mənə zorakılıq göstərən, zorlama təhdidi edən heç bir polis əməkdaşı da cəzalandırılmayıb.

Mən başqa hüquq pozuntuları ilə də üzləşmişəm. 6 may saat 23 radələrində saxlanılmağıma baxmayaraq, protokollarda 7 may 03.50 kimi rəsmiləşdirilib. Evimdə qanunsuz şəkildə vəkilsiz axtarış aparılıb, guya evimdən 6700 avro pul tapılıb. Lakin bu pullar mənə məxsus deyil. Mən, ümumiyyətlə, Azərbaycan manatından da nağd şəkildə istifadə etmirəm. Ələlxüsus, 30-dan çox jurnalistin eyni motivlərlə həbs olunduğu bir ölkədə hətta pul özümə məxsus olsa belə, evdə saxlamaq axmaqlıqdır.

2019-cu ildən bəri “Amerikanın Səsi” ilə əməkdaşlıq etmişəm. “Amerikanın Səsi” bağlanandan sonra öz “Facebook” profilimdən çəkdiyim reportajları, məhkəmə monitorinqlərini ödəniş almadan paylaşırdım. Pula həris olanlar heç vaxt bunun mənasını dərk edə bilməz. Çünki jurnalistika mənim üçün pul deyil, vicdan məsələsidir.

Meydan TV ilə işgüzar bağlılığım yoxdur. Jurnalist fəaliyyətimi məhdudlaşdırmaq üçün məni işgüzar bağlılığım olmayan medianın cinayət işinə calamağa çalışırlar. Müəlliflik hüquqlarının prinsiplərini bilən hər kəsə məlumdur ki, əgər material açıq profildən paylaşılırsa, ilk mənbəyə istinad etmək şərtilə hər kəs paylaşa bilər.

Bir neçə aydır ki, mənim yaydığım məlumatları həm yerli, həm də beynəlxalq medialar öz səhifələrində yayımlayırlar. Lakin bu, məni həmin medianın əməkdaşı eləmir. Çünki aramızda nə işgüzar müqavilə, nə də maliyyə məsələləri var.

Ən darıxdığım şey jurnalistika ilə məşğul olmaqdır, bir də təbii ki, musiqi. Arada öz-özümə zümzümə edirəm. Kamerada maraqlı nəsə baş verəndə onu foto ilə əbədiləşdirə bilməmək təəssüfləndirir. Amma bütün baş verənləri yaddaşıma yazıram. Həbs olunduğum gün blokun ağzına çatanda qara maşından düşən qırmızı işıq yerdəki yağışa qəşəng kölgə salmışdı, hətta onun fotosunu çəkib başımı qaldırdım və məni həbs edən adam yaxınlaşıb telefonumu istədi. Bilmirdim ki, azadlıqda çəkəcəyim son fotom idi.

Həbsxanada ilk oxuduğum kitab Mariya Antuanetin bioqrafiyası oldu. Qəribə bir təsadüf nəticəsində mayın 10-da oxuduğum hissədə belə deyilirdi:

“Nəhayət, mayın 10-u çərşənbə axşamı saat üçün yarısı şam söndü. Sarayın içi otaqdan otağa yayılan, hər tərəfi lərzəyə gətirən çığırtıyla silkələndi: “Kral öldü, yaşasın kral!”

Bu cümləni oxuyanda əziz dostum Bayram Məmmədovu, həmçinin Qiyas İbrahimovu xatırladım. Elə BŞBPİ-də zorakılıq görəndə də onlar yadıma düşdü, çünki mənə də eynilə onlar kimi eyni damın altında zorakılıq göstərirdilər. Artıq biz ideoloji yoldaş olmaqla yanaşı, həm də tale yoldaşı olmuşduq.

Sonda bir daha bildirmək istəyirəm ki, jurnalistika cinayət deyil!
Mənə bu günlər ərzində dəstək olan, mənə qarşı zorakılığı və zorlama təhdidini işıqlandıran, barəmdə məlumatları paylaşan hər kəsə təşəkkür edirəm!

Bakı İstintaq Təcridxanasından sevgilərlə, Ülviyyə Əli."