Azərbaycan Respublikasında elektrik enerjisinin istehsalına çəkilən xərc cəmi 6 qəpik olduğu halda, bu enerji vətəndaşa 11 qəpiyə satılır. Başqa sözlə desək, dövlət vətəndaşına hər kilovat üçün ikiqat qiymətə elektrik enerjisi sataraq milyonlarla insanın cibinə yük salır.

Daha da düşündürücüsü isə odur ki, Azərbaycan enerjini qonşu ölkələrə — Gürcüstana 8 qəpiyə, Türkiyəyə isə 9-10 qəpiyə ixrac edir. Yəni yerli vətəndaş, Azərbaycan torpaqlarında, Azərbaycan büdcəsi hesabına istehsal edilən enerjini qonşu dövlətlərdən baha qiymətə alır.

Bu hansı ədalətdir?

Sual yaranır: Əgər bu enerji Azərbaycan xalqının təbii sərvətləri və pulları hesabına istehsal olunursa, niyə öz vətəndaşı daha baha qiymətə almağa məhkum edilir? Nə üçün hökumət xarici ölkələri güzəştli tariflərlə təmin edir, amma öz xalqının belini bükür?

Bütün bu proseslərə isə Tarif Şurası göz yumur, bəzən isə birbaşa öz qərarları ilə vəziyyəti daha da ağırlaşdırır. Heç bir ictimai müzakirə olmadan, şəffaf hesabat təqdim edilmədən qəbul edilən bu qərarlar ölkə əhalisinin gündəlik həyatına mənfi təsir göstərir.

Sosial ədalətsizlik dərinləşir

Əhalinin böyük hissəsi işsizlik, inflyasiya və bahalaşma ilə mübarizə apararkən, enerji tariflərinin süni şəkildə yüksək saxlanılması əslində əhalidən əlavə vergi toplamağın gizli formasıdır. Bu siyasət kasıb təbəqənin üzərinə düşən yükü daha da ağırlaşdırır.

Mütəxəssislər bildirir ki, enerji tariflərinin yenidən hesablanması və vətəndaşlara güzəştlərin tətbiq olunması artıq gecikmiş bir zərurətdir. Əks halda, sosial narazılıqlar daha da artacaq.