Ardınca məhkəmə bildirib ki, “cəza təyin edərkən cinayətin xarakterini, ictimai təhlükəlilik dərəcəsini, təqsirləndirilən şəxsin şəxsiyyətini, eləcə də, cəzanı yüngülləşdirən və ağırlaşdıran halların olmamasını nəzərə alaraq hesab edir ki, Cəfərli Fikrət Novruz oglunu cəmiyyətdən təcrid etmədən islah etmək mümkün deyil, cəzanın məqsədi ona …azadlıqdan məhrum etmə cəzasının təyin olunduğu təqdirdə təmin edilə bilər və …[bu] qanuni və ədalətli olmaqla yanaşı, həm də cəzanın məqsədinə uyğundur. Fikrət Cəfərlinin törətdiyi cinayət əməlinə tənqidi yanaşmaması da onun azadlıqdan məhrum etmə ilə bağlı olmayan cəza təyin ediləcəyi təqdirdə islah oluna biləcəyini istisna edir”.

Göründüyü kimi, Məhkəmə nəinki təqsirləndirilən şəxsin ittihamı qəbul etməməsi və özünü təqsirli bilməməsi halını qanuni haqqı sayıb əleyhinə şərhedilməzliyini özü qeyd edə-edə onun ziyanına şərh edir, üstəlik onu əməlinə tənqidi yanaşmamaqda əlavə ittham edir və cəzanın ən sərt seçilməsinin əsaslandırmasında element kimi istifadə edir. Halbuki, ən qatı cinayətkarlara belə ənm sərt cəza seçiləndə peşman olub-olmaması yüngülləşdirici-ağırlaşdırıcı halları ölçəndə qeyd edilir, əlavə cəzanı sərtləşdirən element kimi çıxış etmir. Əks halda bu özü özlüyündə hakimin şəxsi bir də hakimin özü kimi düşünmədityi üçün bir epizod daha təqsirkar bilib, əlavə cəzalandırmağı demək olur.

Məhkəmə üstəlik reallıqda baş verməmiş, təxəyyül məhsullarına geniş yer verib. Naməlum və qeyri-müəyyən bir halı əməldən yayınmaq məqsədilə işlədilmiş fənn kmi təqdim edib: guya Fikrət Cəfərli yayınmaq məqsədilə müxtəlif və əsassız bəhanələr irəli sürmüşdür. Nə məhkəmə zalında, nə ondan əvvəl, nə sonra, nə qərarın mətnində, heç yerdə, heç bir haldan, epizoddan, sətirdən və sözdən bəlli olmur ki, Hakim Zamiq Bağırov müxtəlif bəhanələr dedikdə nəyi nəzərdə tutur? Nəyi nəzərdə tutduğunu, hansı hərəkət və sözlərin yayındırıcı bəhanələr olduğunu, niyə məhz əsassız, niyə məhz bəhanə olmasını, bu nəticəyə necə vardığını açıqlamır. Üstəlik, belə olsaydı da, təqsirləndirilən şəxsin özünümüdafiə hüququna bəhanə, yalan, sükkutdan tutmuş həqiqəti şax-şax hakimin üzünə deməyə qədər hər cür qanunla qadağan olunmayan üsul və vasitələrin daxildir. Belə çıxır hakim bunu bilmir və ya özünü bilməməzliyə vurur. Lakin digər cümlələrdən aydın olur ki, hakim daha çox ümumi proses barədə ictimailəşdirmələri, aktiv müdafiəni belə hesab edir. Biz isə hesab edirik ki, hakim özü ədalətsiz qərarını qəsdən qəbul etdiyini, ədalətsiz və qanunsuz olduğunu bilə-bilə qəbuk etdiyindən agah olduğu üçün öz qanunsuz əməlini pərdələmək və ona hüquqi don geyindirmək üçün ictimai rezonans deyilən fenomemin varlığından özünü bixəbərliyə qoyur, üstəlik bunu guya qanuni əsas kimi verdiyi cəzaya haqq qazandırıcı elementlər kimi mətnə salmışdır.
Ardı var.

Contradictions in the justification of Fikrat Jafarli's sentence. (Next part)

Furthermore, the court stated that "when determining the sentence, taking into account the nature of the crime, the degree of public danger, the identity of the accused, as well as the absence of mitigating and aggravating circumstances, it considers that it is impossible to reform Fikrat Novruz oglu Jafarli without isolating him from society, the purpose of the sentence can be ensured if he is sentenced to ... imprisonment and ... [this] is not only legal and fair, but also consistent with the purpose of the sentence. The fact that Fikrat Jafarli did not critically approach the criminal act he committed also excludes the possibility of his reform if he is sentenced to a sentence not related to imprisonment."

As can be seen, the Court not only considers the defendant's refusal to accept the accusation and not to consider himself guilty as a legal right and interprets it to his detriment by noting its indefensible nature, but also accuses him of not being critical of his actions and uses it as an element in justifying the harshest punishment. However, when the harshest punishment is chosen for even the most serious criminals, whether he repents or not is noted when weighing mitigating and aggravating circumstances, and does not act as an element that makes the additional punishment harsher. Otherwise, this in itself would mean that the judge, because he did not think like the judge himself, found the person guilty of another episode and punished him additionally. The Court also gave ample space to products of imagination that did not occur in reality. It presented an unknown and uncertain situation as a technique used to evade the act: allegedly Fikrat Jafarli put forward various and unfounded excuses in order to evade. Neither in the courtroom, nor before, nor after, nor in the text of the decision, nowhere, from any case, episode, line or word, is it clear what Judge Zamig Bagirov means by various excuses? He does not explain what he means, which actions and words are distracting excuses, why they are unfounded, why they are excuses, how he came to this conclusion.

Moreover, even if this were the case, the right of the accused to self-defense includes all kinds of methods and means not prohibited by law, from excuses, lies, silence to telling the truth to the judge's face. It turns out that the judge does not know this or pretends to be ignorant. However, from other sentences it is clear that the judge considers publicizing the general process and active defense to be such. We believe that the judge himself, knowing that he made his unjust decision intentionally, knowing that it was unjust and illegal, is unaware of the existence of the phenomenon called public resonance in order to cover up his illegal act and give it a legal appearance, and moreover, he included it in the text as an element that justified the punishment he supposedly gave as a legal basis.
There is more.